2 kroki przed...

I oto trzecia, ostatnia część rozdziału trzeciego książki Judith Grisel - „Never Enough”. Muszę się z nim rozstać. Trochę mi przykro, bo myślę, że to tekst, który może być znaczący dla polskiego czytelnika zainteresowanego wiedzą na temat narkotyków i uzależnienia. Dla mnie osobiście to też odrobinę trudne, bo bardzo dobrze bawiłam się tłumacząc ten rozdział – jest fajnie napisany i chyba w trakcie pracy nad nim, nawiązałam bardzo osobistą relację z tym fragmentem. Mam ogromny szacunek do Judy za jej szczerość i chciałabym, żeby więcej było i u nas tak otwartych osób, będących w stanie przyznać się do problemu z pewnym wdziękiem i poczuciem humoru. Mam nadzieję, że to jeszcze nie koniec tego romansu, że być może, uda mi się przetłumaczyć dla polskiego czytelnika całą tą książkę. Będę się starać! Never Enough: The Neuroscience And Experience Of Addiction, Judith Grisel, 2019 Skutki Kiedy już wytrzeźwiałam, trochę ponad rok zajęło mi przeżycie choć jednego dnia bez ochoty ...

Przetłumaczyłam dla Was drugi podrozdział książki „ Nigdy dość " Judith Grisel. Myślę, że warto go uważnie przeczytać, bo zręcznie wyjaśnia mechanizm działania THC na mózg. W trzeciej części znajdziecie omówienie skutków nadużywania marihuany. Dla mnie ta książka jest lepsza od jakichkolwiek akcji prewencyjnych, bo wyjaśnia wszystko z naukowego punktu widzenia i nigdzie nie znajdziecie zdania: „Nie pal!” Never Enough: The Neuroscience And Experience Of Addiction, Judith Grisel, 2019 Co w tej trawie takiego wyjątkowego? Jeśli przyjąć, że alkohol to farmaceutyczny młot kowalski, a kokaina to laser (czym naprawdę są), marihuana jest puszką czerwonej farby. Dzieje się tak przynajmniej z dwu powodów. Pierwszym z nich jest jej znany efekt podkreślania atrybutów bodźców środowiska: muzyka jest niesamowita, jedzenie pyszne, żarty zabawne, kolory bogate, i tak dalej. Po drugie, efekty działania nie są ani precyzyjne, ani charakterystyczne, ale powszechne i modulacyjne. To jak d...

Słów kilka o rozdziale, który dla Was tłumaczę. Oddaję Wam pierwszą część rozdziału o marihuanie z książki Judith Grisel „ Never Enough ”. Tłumacząc ten kawałek byłam odrobinę przerażona, że Judy właściwie robi tu wszystko w celu przekonania czytelnika, że palenie zioła jest panaceum na wszystkie kłopoty egzystencjalne. Proszę nie wyciągajcie pochopnych wniosków, poczekajcie. Dwa kolejne kawałki dadzą Wam szersze spojrzenie na rzeczywistość. Nie będę uchylać rąbka tajemnicy. Niech będzie suspens! Never Enough: The Neuroscience And Experience Of Addiction, Judith Grisel, 2019 3. Istotny przykład: THC                          Gdyby rok cały był ciągiem świąt samych,                           Zabawy ckliwą stałyby się pracą.                           Lecz im są rzadsze, tem i pożąda...

Najpierw trochę prywaty – parę dni temu mąż podrzucił mi do przeczytania książkę: „Jest o uzależnieniach, neuronaukach i jest napisana przez autorkę, która sama uzależniona, przeszła transformację od ćpania do kariery naukowej w dziedzinie wyjaśniania neurobiologicznych mechanizmów uzależnienia. A, no i świeżutka. Miesiąc temu wydana w Stanach.” Never Enough: The Neuroscience And Experience Of Addiction, Judith Grisel, 2019 Podłączyłam ładowarkę do laptopa i zaczęłam… I kiedy tak czytałam pierwszy, drugi, potem trzeci rozdział – otwierały mi się szeroko oczy. Nie dlatego, żebym wcześniej nie miała zielonego pojęcia o opisanych w niej zjawiskach – obcując z problemem od prawie dziesięciu lat i drążąc dostępne źródła w poszukiwaniu odpowiedzi na pytania: Dlaczego? i Jak? niejednokrotnie znajdowałam wyniki badań, które autorka potwierdza. W mojej opinii, wyjątkowość tej książki opiera się na trzech filarach. Po pierwsze – jest bardzo osobista, odwołuje się do przeżyć autorki o...

Zupełnie celowo powyższy tytuł jest tak długi – wychodzi z ośrodka po skończonej terapii. Nie będę się w tym wpisie rozwodzić, nad twoją rolą, gdy twój bliski uzależniony opuszcza ośrodek przedterminowo , czy to z powodu ucieczki, wypisania się, czy w końcu wydalenia przez społeczność terapeutyczną. Postępowanie w takim przypadku jest zupełnie inne i teraz, w trakcie pisania tych słów, przychodzi mi do głowy, że jest warte osobnego wpisu. Kto wie, może taki wpis będzie. Moją intencją było danie paru prostych wskazówek, jak przygotować się psychicznie na wyjście uzależnionego z ośrodka, kiedy radość, że oto zaleczony człowiek wychodzi i teraz życie będzie już fajne, miesza się z wątpliwością, że przecież może zaraz znowu popłynąć narkotyki i nadzieje trafi szlag. Ja w moim osobistym doświadczeniu, nie przeżyłam takiej chwili. Mój syn wychodził z ośrodków z wielkim hukiem i ani przez chwilę nie mieliśmy przypuszczeń, że jest do tych wyjść terapeutycznie gotowy. Jeden jedyny raz ...

Znam to wspaniałe uczucie ulgi i nadziei, kiedy dziecko wreszcie decyduje się na leczenie. Jest to zwykle poprzedzone jakimiś dramatycznymi wydarzeniami i rodzice są, na ogół zmęczeni fizycznie i wykończeni emocjonalnie. Pierwszy raz, kiedy mój syn trafił do ośrodka, byłam nieomal przekonana, że teraz to już „z górki”, że teraz ośrodek naprawi to, co spieprzyliśmy my, szkoła i społeczeństwo i, jeżeli tylko syn podejdzie serio do terapii, dalej już będzie OK. Po pierwszym okresie euforii, zaczynają się wątpliwości – dziecko coraz częściej mówi, że ośrodek to straszne miejsce, że społeczność terapeutyczna krzywdzi go niesłusznymi ocenami, że nie wytrzyma i chce wyjść. Wprawdzie mieliśmy świadomość, że tak może się zdarzyć, ale te rozmowy były bardzo bolesne, zwłaszcza że towarzyszyły im wymówki, oceny jakimi jesteśmy beznadziejnymi rodzicami i emocjonalne szantaże. W tym momencie często pojawiają się pytania – co ja mogę zrobić, żeby pomóc temu młodemu człowiekowi, który ewidentni...

Trochę się obawiałam tego programu. Przede wszystkim bałam się trochę, że prowadzący wyskoczą z tekstem, który mnie zestresuje do tego stopnia, że dam plamę. Po drugie – przed samym wejściem do studia dostałam pytania, i one nie były zbyt mądre, np. „Co Pani czuła, kiedy dowiedziała się Pani, że syn bierze?” Moje obawy, na szczęście nie ziściły się. Duży szacun dla Tomasza Wolnego – jest bardzo dobrym rozmówcą i był doskonale przygotowany. Jedna pretensja do TV – kurczę, jak można była mnie tak oświetlić, że wyglądam na 75 lat? Ale dobra, to nie był konkurs piękności… https://pytanienasniadanie.tvp.pl/36739139/nastoletnie-ofiary-dopalaczy

Dziś chciałam Wam zaproponować film. Jest długi weekend majowy i może macie czas i ochotę, żeby usiąść i obejrzeć coś, niekoniecznie komedię. Bo ten film komedią nie jest. Opowiada o współuzależnieniu i umożliwianiu. Moje ulubione ostatnio tematy… O jakim filmie mówię? 6 BALONÓW Reżyseria: Marja Lewis Ryan; Scenariusz: Maria Lewis Ryan; Produkcja; USA; Gatunek: Dramat; Premiera: 12 marca 2018; W rolach głównych: Dave Franco (Seth), Abbi Jacobson (Katie), Jane Kaczmarek (Gayle), Tim Matheson (Gary). Żeby nie było – moim zdaniem to nie jest film artystycznie wybitny, jest z lekka łopatologiczny, ale przypuszczam, że rodzinom ludzi zmagających się ze współuzależnieniem – może otwierać oczy. Fabuła jest prosta – troskliwa (zbyt troskliwa?) siostra heroinisty (Katie) zamiast bawić się na przyjęciu zorganizowanym dla jej chłopaka, jeździ w nocy z bratem (Seth) i jego małą córeczką w poszukiwaniu pomocy dla cierpiącego na zespół odstawienny Setha. Usiłuje znaleźć, ośrodek odwyko...

Zadawałam sobie takie pytanie wielokrotnie. Rozumując racjonalnie – co powiedzielibyście rodzicowi, którego dorosłe dziecko zachowuje się tak toksycznie i nieobliczalnie, że matka śpi z portfelem pod poduszką, że sypialnia rodziców przypomina zamykaną twierdzę, bo boją się, że syn/córka zrobi im krzywdę? Czy dopuścilibyście, żeby Wasze dziecko produkowało w domu narkotyki? Czy uważacie, że jest to dopuszczalne, że zupełnie dorosły człowiek jest utrzymywany przez rodziców, okazując im w zamian całkowity brak zwyczajnej, ludzkiej życzliwości? Moje odpowiedzi są jednoznaczne – nie, nie jest to do zaakceptowania i to, co zapewne przyszłoby mi na myśl, to: Czemu oni, do cholery, nie powiedzą temu dziecku, że może żyć jak chce, ale nie z nimi? Czemu nie postawią jasnej granicy, że w ich domu to oni dyktują warunki? Na zdrowy rozum, patrząc z boku to wydaje się dość oczywiste. Czemu jednak w rodzinach osób uzależnionych tak trudno jest spojrzeć na sytuację w taki, stosunkowo prosty sposó...

No, to wbiję trochę kij w mrowisko… Wprawdzie ożywiona dyskusja – czy marihuana jest cudownym lekiem, który jakieś złośliwe gnomy postanowiły uczynić nielegalnym, zapewne dla przetrzebienia ludzkości i zajęcia jej habitatu, czy też trucizną, która wybije w pień wszystkie nasze niewinne dziatki – jakoś ostatnio ucichła, ale jako osoba pracująca na co dzień z młodzieżą i, chcąc nie chcąc, ocierająca się o jej poglądy, często wspinam się na szczyty zaskoczenia, jak mało ta młodzież wie, a jak bardzo oręduje za legalizacją. Jeśli chodzi o marihuanę medyczną, nie będę tu zajmowała stanowiska, bo nie jestem medykiem. Wprawdzie jakiś czas temu popełniłam artykuł o medycznej marihuanie i w trakcie długotrwałego studiowania różnych mądrych pism medycznych z całego świata, doszłam do przekonania, że, i owszem – cannabis może być doskonałym środkiem pomocniczym w leczeniu kilku chorób, a w kilku innych może łagodzić objawy, no ale, niestety zioło jeszcze nikogo z niczego trwale nie wyleczy...

Długo mnie tu nie było. Najpierw, w lekkiej panice poszukiwałam czasu, potem, w nie mniejszej panice, szukałam motywacji do zrobienia czegokolwiek. Święta Bożego Narodzenia i koniec roku to dla mnie niełatwy czas. Wszyscy jesteśmy bombardowani przepisami, jak powinny wyglądać idealne, rodzinne święta, pełne miłości i ciepła. Ja ten obrazek właściwie kupuję, chciałabym, żeby ten czas był takim magicznym „zanurzeniem” w bezwarunkowej miłości, życzliwości i wsparciu. Moja rodzina tak jednak nie funkcjonuje. Pomijając mojego uzależnionego syna, z którym nie mam kontaktu (co uważam za słuszne, choć bardzo bolesne), relacje z moimi rodzicami także praktycznie nie istnieją. Efekt jest taki, że okres świąt i koniec roku to dla mnie czas niewesołych refleksji i trudnych emocji. Ale dość o mnie! Przygotowałam dla Was tekst o metodzie motywowania do leczenia o nazwie CRAFT. Tekst, moim zdaniem, nie wyjaśnia w pełni na czym polega ta technika, więc parę słów wstępu. CRAFT (Community Reinf...

Poniżej czeka na Was historia opowiedziana przez Lorelie Rozzano. Opowieść może wydawać się dość drastyczna, ale uwierzcie- takie sytuacje nie są niczym niespotykanym w rodzinach osób uzależnionych. Wydaje mi się, że w trakcie już ośmioletniego doświadczania historii rodziców, którzy przewinęli się przez grupę wsparcia, ta nie jest niczym szczególnym. Niemniej, nie mam pozwolenia na upowszechnianie osobistych tragedii rodziców, którzy w zaufaniu opowiadali o nich w czasie spotkań grupy, więc opiszę Wam sytuację, która wydarzyła się, kiedy jeszcze byłam młoda i naiwna. Jak już wiecie – mój ojciec jest osobą uzależnioną od alkoholu. Mama rozwiodła się z nim, kiedy miałam 11 lat i, z perspektywy czasu, było to najlepsze, co mogła zrobić. Nie sprzeciwiała się jednak, moim kontaktom z ojcem, które, siłą rzeczy były sporadyczne, bo ojciec albo pił, albo żenił się po raz kolejny i, oględnie rzecz ujmując, nie byłam wysoko na liście jego priorytetów. Mniejsza z tym. Pewnego razu, miałam ch...